Dames 4
Welkom
Onze hoofdsponsor
Weblog
| Dames 4 staat garant voor plezier |
 |
 |
 |
| zondag, 14 maart 2010 16:42 | |||
|
Zaterdag 13 maart 2010, op mijn dooie akkertje loop ik sporthal de Bouwmeester binnen. In de hal valt mijn oog op een aantal medailles die voor het raam van de kantine hangen. Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en kijk naar binnen. Wat ik tot mijn grote verbazing zie, valt nauwelijks te beschrijven, maar ik zou ik niet zijn als ik het niet toch zou proberen: de kantine heeft een ware metamorfose ondergaan! De bar ligt bezaaid met ballonnen, er hangen slingers aan de muur, er hangen vlaggen mét wimpel en er staat een heuse spelcomputer; alles in Hollandse sferen gehuld: rood, wit, blauw en oranje. Zouden er Olympische sporters gehuldigd worden? Is het Wk voetbal zonder mijn medeweten eerder van start gegaan? Komt de koningin op bezoek?
Mijn ogen speuren in het rond op zoek naar aanwijzingen om te achterhalen wat hier aan de hand is als mijn oog op een lichtkrant in de hoek van de kantine valt. Ik kan niet goed lezen wat er staat, maar enkele woorden kan ik achterhalen. ‘Welkom, gezellig, koningin’ DE KONINGIN! Is het dan echt waar? Komt de koningin naar Haaksbergen? Van opwinding plas ik bijna in mijn broek en ik kijk opnieuw naar de lichtkrant om zeker te weten dat ik het goed gelezen heb; stel je voor dat ik voor niets van opwinding alles laat lopen! ‘Welkom dames 4 op het leukste en gezelligste teamfeest van het jaar. Aangeboden door koningin Anieke’ DAMES 4! Dames 4 komt naar de kantine! Waar ik bij het lezen van ‘koningin’ droog bleef, gaan bij het lezen van dames 4 echter alle sluizen open: dames 4 staat immers altijd garant voor plezier! Ik maak een vreugdedansje in de hal totdat ik besef dat ik geen uitnodiging heb ontvangen. Sterker nog; ik wist niet eens van het bestaan van dit feestje af! Zou Otto van dit feestje hebben geweten? Nee, dan zou hij het me toch wel verteld hebben!? Vertwijfeld blijf ik in de gang staan wachten, maar besluit dan eens aan de deur van de kantine te voelen. Ik pak de klink vast en voorzichtig duw ik ‘m naar beneden. Hij gaat open! In de kantine is het sfeervoller dan anders, er brandt sfeerverlichting en het ziet er met al die vlaggetjes en ballonnen knus uit. Ik wil ook naar dit feest! Waarom is dit allemaal buiten mijn medeweten omgegaan? Ik besluit dat ik ook alle recht heb om op zaterdagavond in de kantine te zijn, dus ik zoek een manier om me te verstoppen. In de hoek onder de televisie zie ik iets liggen dat me wellicht kan helpen. Het is een overall, en hij is nog oranje ook! Een betere schutkleur kan ik in deze kantine niet hebben, dus ik besluit te kijken of ik erin pas. Het is wel een erg klein maatje, maar de knopen kunnen dicht; hij past! Mijn ogen speuren opnieuw in het rond om te zien of er nog meer te vinden is dat ik kan gebruiken om zo min mogelijk op te vallen. Ik scharrel in het rond en vind onder in een doos een oranje helm. Ik zet hem op mijn hoofd en bekijk mezelf uitvoerig in de spiegel. Ik zie er, zoals altijd, erg mooi uit, zélfs in een oranje overall. Tevreden besluit ik mezelf verdekt op te gaan stellen. Ik pak een stoel en ga tegen de muur zitten, een witte muur. Ja, daar zit je dan met je oranje overall en oranje helm… Was ik maar een kameleon, dan kon ik van kleur veranderen! Ik bedenk mezelf dat ik ooit wel eens een boek heb gelezen waarin stond dat als je denkt dat je iets kunt, je dit ook werkelijk kunt. Ik zit op mijn stoel te denken dat ik een kameleon ben als ik opeens lawaai hoor: ze komen! Onrustig wiebel ik heen en weer op mijn stoel, wat als ze me herkennen? Mijn gezicht is immers onbedekt! In mijn ooghoeken zie ik al beweging in de hal en vlak voordat de deur opengaat grijp ik een ballon van de grond en houd deze voor mijn gezicht. Onherkenbaar, al zeg ik het zelf. Dames 4 komt de kantine binnendruppelen en ja hoor, Otto is er ook. Waarom heeft hij mij niets gezegd? Elke week moet ik op komen draven, maar me uitnodigen voor een feestje, ho maar! Al gauw is het een gezellige bende in de kantine en ik moet me inhouden om niet van mijn stoel te komen en mee te doen met het gezellige spel ‘Ik hou van Holland’ Er wordt gelachen, gezongen, gedanst, gegeten en vooral gedronken. Het wordt steeds luidruchtiger en hier en daar beginnen mensen motorisch gestoord te raken. De één na de ander struikelt over een zogenaamde losliggende stoeptegel, een hele kunst in een kantine met zeil op de vloer… De muziek gaat harder en uit volle borst wordt er zo zuiver mogelijk door een microfoon meegezongen als plotseling de achterdeur openzwaait en er heren binnen komen wandelen. Heren twee! Wat doen die dan hier? Zij hebben toch geen enkele reden tot een feestje? Mijn gedachten hebben geen tijd om af te dwalen en ik val van verbazing bijna van mijn stoel als Daan opeens de aandacht trekt. Hij vertelt dat hij iets belangrijks wil zeggen en er loopt een golf van opwinding door de kantine. Iedereen wacht gespannen op wat komen gaat, maar ze hoeven niet lang te wachten. Zelfverzekerd loopt Daan naar het midden van de kantine en roept Suzan bij zich. Suzan schrikt op en loopt voorzichtig naar de stoel die Daan inmiddels heeft klaargezet. Ze gaat zitten en Daan doet hetzelfde, echter zit Suzan op een stoel en Daan op zijn knieen. Emotioneel begint Suzan te snikken, hét moment waar ze altijd op gewacht heeft is dan eindelijk aangebroken: ze wordt ten huwelijk gevraagd! Geheel naar verwachting zegt Suzan volmondig ‘Ja’ en klinkt er gejuich door de kantine: opnieuw reden voor een feestje bij Havoc dames 4! Na dit heugelijke feit barst het feest in de kantine pas echt los. Hapjes en dranken gaan er als warme broodjes in en er wordt luidruchtig gedanst en gezongen. Ik begin echter toch wel een beetje moe te worden van al dat gezit! Het is inmiddels al drie uur en ik had mijn zaterdagavond toch wel wat anders willen besteden dan van half zeven tot drie uur op een stoel te gaan zitten. Mijn ogen vallen bijna dicht als ik opeens ruw gestoord word. Hardhandig word ik van mijn stoel gepakt en ik word verplicht mee te lopen in de polonaise. Ze hebben me ontdekt! En ik mag meedoen aan het feestje! Ik hos en ik spring met de dames en heren mee, ik straal van oor tot oor. Het duurt echter niet lang of ik voel de lucht uit mijn longen wegstromen. Mijn ventiel! Iemand heeft ‘m losgetrokken, nee! Als een plumpudding zak ik in elkaar en ik word respectloos in een hoek gesmeten. Het valt ook niet mee om de opblaaspop van Otto te zijn… (Voor verdere info en de foto's van deze fantastische avond verwijs ik u door naar de Dames 4 hyve': onder het kopje 'links' linksbovenaan de pagina)
|