Drie wedstrijden heeft men erop moeten wachten, maar dan is ‘ie ook echt binnen: de eerste overwinning voor dames 4. Of het lag aan het feit dat dames vier dankzij blessures over een ‘coach’ kon beschikken zullen we misschien nooit te weten komen, maar het is op z’n minst opvallend te noemen dat uitgerekend deze wedstrijd winnend werd afgesloten met bij vlagen goed volleybal.

De in de volksmond ook wel genoemde ‘Razende reporter Stefan’ had de eer een deel van de dames te vervoeren richting Mariënheem, maar onderweg bleek al gauw dat het woord ‘razend’ in relatie tot de rijkunsten van Stefan niet helemaal opgaat. Twee rondjes Wierden en drie rondjes rotonde waren ervoor nodig om ervoor te zorgen dat de dames die achter hem reden het initiatief overnamen en wél in een keer de goede weg naar Mariënheem wisten te vinden. Wie durft nu nog te zeggen dat vrouwen niet kunnen rijden!?
Met Aniek in de noodgedwongen rol van coach werd de wedstrijd tegen Vocluma begonnen met Merlin, Saskia, Marije, Malon, Alieke en de van D3 geleende Jinnay (Thanks!). Al gauw bleek dat het thuisspelende team beter uit de startblokken was gekomen wat ervoor zorgde dat Havoc al gauw tegen een ruime achterstand aankeek. Meteen een vuurdoop voor de onervaren coach: Hoe gaan we dit oplossen? Na wat tactische time-outs en de tip om eens proberen kort te serveren tegen een team dat met z’n allen achter de zeven meter lijn gaat staan, kwam Havoc langzaam maar zeker beter in haar spel en wist wat punten mee te sprokkelen. Niet genoeg om het bij vlagen zeer onrustige spel (en daarmee het ‘tij’) te doen keren, maar langzamerhand kwam er wat meer rust in het spel. Een stand van 25-11 in het voordeel van Vocluma gaf echter voor deze set een goed beeld van de onderlinge krachtsverhouding.
De tweede set moest er duidelijk wat veranderen. Sharon en Denise kwamen in de plaats voor Marije en Malon en al bij aanvang van de tweede set werd duidelijk dat het beeld van de eerste set terug zou keren, echter nu in het voordeel van de Haaksbergse dames. Ondanks het feit dat de scheids wat discutabele beslissingen nam en de Haaksbergse coach dit door middel van slecht getimede krachttermen duidelijk liet horen, kwam de setwinst voor Havoc nimmer in gevaar: 17-25
Onder het motto ‘Never change a winning team’ werd ook de derde set op deze manier gespeeld. Opnieuw probeerde de scheids roet in het eten te gooien en opnieuw wist de Haaksbergse coach exact op het moment van een onverwachte stilte in de sporthal een krachtterm naar het hoofd van deze beste man te slingeren. Door meteen onschuldig te kijken en lief te lachen 'zoals alleen zij dat kan' werd hier verder (gelukkig) geen aandacht aan besteed, maar leverde het vooral lachende gezichten om de Mariënheemse tribune op: dit had men niet verwacht van dat kleine meisje! Ditzelfde meisje kwam echter al gauw tot een opmerkelijke conclusie: ze is niet geschikt voor dit vak… Ohja, de stand van de derde set? 19-25.
Omdat er opnieuw gewonnen werd en het motto zoals al eerder genoemd dus nog steeds van kracht was, bleef het team ook in de vierde set zo staan. De joligheid en de gezelligheid zoals dat binnen het team vaak te vinden is begon de boventoon te voeren, waardoor de vierde set met een grote achterstand begon. Nadat wat mensen op scherp gezet werden wist Havoc echter het tij te keren en ook deze set met 19-25 met winst af te sluiten. De eerste overwinning is een feit. Dit smaakt naar meer!
Volgende week staat om 13.30 uur in sporthal de Els de wedstrijd tegen ATC op het programma. Mocht u ons willen coachen? Dat mag! Zes november staat het eerste (van de vele) teamfeestjes op het programma, coachen betekent een uitnodiging ontvangen. Dat willen we toch allemaal!?
Alleen aanmoedigen is echter ook toegestaan, alleen levert dit feit geen uitnodiging voor het spetterende teamfeest op… Dat vergemakkelijkt naar mijn idee de keuze, toch!?
Tot zaterdag!